Aile Hayatında Vahidiyet ve Ehadiyet

Gündelik Hayatta Tevhidin En Yakın Tecellisi

Aile, kâinatın küçük bir modeli, rahmetin en yoğun tecelli ettiği yuvadır. Vahidiyet: Ailenin genel düzeni, fertler arasındaki uyum, nesillerin devamı ve hayatın akışıdır; hepsi tek bir Rabbin umumî nizamını gösterir. Ehadiyet: Her fertte, her anda, her ilişki parçasında tecelli eden hususî, şahsî ve doğrudan iltifattır; “Bu benimle, bu anla, bu kişiyle özel ilgisidir” dedirtir.

İkisini birlikte görmek şarttır. Yalnız vahidiyetle bakan aileyi bir “sistem” gibi görür, sıcaklığını kaybeder. Yalnız ehadiyetle bakan ise kaosu fark etmez, nizamsızlığa düşer. İkisi bir arada ise hem aile kâinat gibi anlam kazanır, hem de her fert kendini özel hisseder.

Aşağıda ailedeki roller üzerinden, adeta her birine hitap eder gibi öz ifadelerle bu hakikati açıyoruz:

Anne… Vahidiyet: “Ailenin devamı, çocukların büyümesi, evin düzeni; hepsi Rahîm ve Rezzâk’ın umumî rahmet sisteminin bir cilvesidir.” Ehadiyet: “Her çocuğunun farklı sesine, farklı ihtiyacına ayrı ayrı yetişmen, sana özel bir şefkat ve merhamet tecellîsidir.”

Baba… Vahidiyet: “Ailenin korunması, rızkın temini, disiplin ve güven; hepsi Hâkim ve Hafîz’in kâinattaki nizamının küçük bir yansımasıdır.” Ehadiyet: “Çocuğunun gözlerine baktığında veya eşinin yorgunluğunu gördüğünde hissettiğin o sorumluluk, sana hususî olarak yüklenmiş bir emanettir.”

Eş (Koca veya Hanım)… Vahidiyet: “Evlilik müessesesi ve karşılıklı tamamlanma; insanlığın devamı için kurulan ilahî bir kanundur.” Ehadiyet: “Seninle evlenen, seninle aynı yastığa baş koyan o kişi, sana özel olarak seçilmiş, kaderinle yazılmış bir rahmet hediyesidir.”

Çocuk… Vahidiyet: “Nesillerin birbirini takip etmesi, ailenin büyümesi; kâinattaki hayat döngüsünün bir parçasıdır.” Ehadiyet: “Senin doğman, adının konması, ilk gülümsemen; anne-babanın hayatına özel bir iltifat ve sürur vesilesidir.”

Büyükanne/Büyükbaba… Vahidiyet: “Aile zincirinin devamı, tecrübenin aktarılması; rahmetin nesiller boyu akışının bir işaretidir.” Ehadiyet: “Torunlarının kucağına oturduğunda veya elini öptüğünde hissettiğin o sıcaklık, sana özel bir ikram ve ‘Sen unutulmadın’ demesidir.”

Genç Evlat (Ergen veya yetişkin çocuk)… Vahidiyet: “Aile içindeki rollerin değişmesi, sorumlulukların el değiştirmesi; ilahî düzenin tabii bir seyriidir.” Ehadiyet: “Anne-babanın sana gösterdiği sabır ve anlayış, veya senin onlara gösterdiğin hürmet; tam da bu dönemde sana özel bir terbiye ve kemal vesilesidir.”

Netice Vahidiyetle bak: “Bu aile, bu düzen, bu devamlılık O’nun umumî rahmetinin eseridir.” Ehadiyetle bak: “Bu eş, bu çocuk, bu an, bu sıkıntı veya bu mutluluk; doğrudan benimle ve benim için O’nun hususî ilgisidir.”

İkisini birlikte gören, ailesini hem bir kâinat modeli hem de şahsî bir rahmet mektebi olarak görür. O zaman mesela bir çocuğun ağlaması bile “umumî nizam” içinde “bana özel bir vazife” olur. Bir eşin yorgunluğu “sistemin gereği” olmaktan çıkar, “bana emanet edilmiş bir hizmet” haline gelir.

Aile, tevhidin en güzel aynasıdır. Vahidiyet ve Ehadiyet’i bu aynada birlikte seyreden, hem Rabbini hem kendi vazifesini hem de sevdiklerini daha derin sever.